Geçenlerde (1 hafta oldu galiba.) İngiltere’de yayınlanmakta olan Britains Got Talent, Türkçe adıyla “İngiltere Yıldızını Arıyor” adlı yarışma programını izlerken resmen şoka girdim. Susan Boyle adında 47 yaşındaki bir kadın elemelere katılmak amacıyla geliyor, aslına bakarsanız insanlar tarafından pek de tınlanmıyor ve hatta alay konusu oluyor. Hangi şarkıyı söyleyeceği sorulduğu zaman karşılığı I Dreamed a Dream. Offf diyorum yaa. Les Miserables müzikalinden oldukça ünlü bir şarkı. Şarkıyı Judy Kuth’dan dinlediniz mi bilmiyorum ama dinlediyseniz zaten ne kadar mükemmel seslendirdiğini göreceksiniz. Ben izlerken tüylerim diken diken oldu. 47 yaşındaki bir kadından o sesin çıkabileceğini açıkçası hiç tahmin etmemiştim. Zaten kadın daha şarkının ilk kelimesini söylediği anda insanlar büyülendi diyebilirim. Tüm seyirciler şarkıyı başından sonuna kadar ayakta dinlediler ve en sonunda da jüri üyeleri de dahil olmak üzere ayakta alkışladılar. E böylelikle jüriden de geçti Susan Boyle. Zaten şarkıyı söylediği sırada bile jüri üyelerinin gözleri dolu doluydu. Gerçekten mükemmel bir şekilde seslendirdi. Sizlerin de izlemenizi tavsiye ederim. İnternette bulunan videolar tamamıyla İngilizce ama eğer ingilizce bilmiyorsanız da izleyin. Çünkü konuşmalar, jest ve mimikler oldukça belirgin ve herkesin anlayabileceği türden. Buradan önünüze bir dolu seçenek çıkacak, youtube’dan izlemek isteyenler de buradan lütfen.

Sevgiler.

Abraxas…

18.04.2009

Serzenişe pek meraklı arkadaşım Serzeniş Meraklısı tarafından geçtiğimiz pazartesi günü mimlenmişim. Ancak benim üç gün önce haberim oldu.
Konumuz bayram.Bayramın bize getirileri falan filan… Ben bu konuyla ilgili yazmayarak bir mim geleneğini bozacağım. Çünkü bayram bitti malumunuz…
Düşündüm taşındım, ne yazsam neden bahsetsem diye; aklıma bir doğumgünü yazısı yazmak geldi… Laf aramızda tam olarak dokuz gün sonra doğumgünüm olduğundan ne yazmam gerektiği konusu üzerinde çok da düşündüğümü söyleyemem. Düşündüklerim çok daha farklı şeylerdi. Mesela doğumgünümde hediye olarak ne isterim falan gibi şeyleri düşündüm. Aslında aklıma hiçbir şey gelmedi. Gerçekten vallahi hiçbir şeye ihtiyacım yok, sadece biraz daha huzur istiyorum. Umarım çok fazla şey istemiyorumdur.
Yazıya başlamadan önce bir sürü şey listelerim diye düşünmüştüm. Zaten benim arkadaşlarım da hiç anlamazlar bu blog işlerinden. Blog yazdığımı bilmeleri ama bloguma hiç girmediklerini de benim bilmemden dolayı rahat rahat yazarım demiştim kendi kendime, ne de olsa okuyan olmaz falan filan feşmekan…
Bir şey istemediğimi belirttiğim için yazıyı boşuboşuna uzatmanın bir alemi yok, bir an önce mimleme işlemine devam etmek istiyorum. Kasyaların kasyası Şehr-i Kasya‘yı mimliyorum.
İyi mimlemeler. )

Abraxas…
05.10.2008

Yalnızlığı sevmiyorum
Beni kendimle baş başa bırakan
Bazen de karanlığa hapseden
Yalnızlığı
Sev-mi-yo-rum!
Çevremde sesler olsun,
Görüntüler olsun…
Varsın kalabalıklar içinde yalnız kalayım.
Ama asla tek değil…
Yaşadığını hissetmek ister her insan,
Ben gibi…
Sesler olsun,
Görüntüler olsun.
Derin düşüncelere dalayım,
Kalabalık olsun,
İnsan olsun.
Karanlık olmasın…
Gözü açık olsun insanın
Korku dolar aksi halde yürek,
Beyin…

Abraxas…
02.10.2008

Uyanır uyanmaz bilgisayar başına geçtim diyebilirim aslında öncelikle TNT’de Monk’u izledim, birazdan da Lost başlayacak…Hazır reklamlar varken yazayım dedim.Ankara’ya geldim bu sabah saat 06.30 gibi…Ne kadar özlemişim, neredeyse 1yıl oldu gelmeyeli. (Sanırım olmuştur o kadar, çünkü en son ne zaman geldiğimi hatırlamıyorum…) AŞTİ’de indikten hemen sonra Ankaray’a geçiş yaptım.İki adet öğrenci bileti alayım dedim…İki öğrenci bileti dedim…”Adam da pasonuz var mı?” dedi.Ben de “1sn lütfen!”diyerekten çantamda paso avına çıktım.Hem öğrenci kimliğimi hem de İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin bana vermiş olduğu pasomu çıkarıp adamın gözüne gözüne soktum. Her neyse adam “Bu pasolar burada geçmez.” dedi…Sanırım öğrenci kartı alabilmek için sadece Ankara’da okumak gerekiyor, İstanbul ya da herhangi bir şehirde okuyan öğrenci, öğrenci sınıfına sokulmuyor, ilginç, çirkin, abes…Şaşırdığımı söyleyemem, zira her türlü şeyi beklerim ABB’den, diye düşünerek tam bilet aldım. Bak bak bak… Gelir gelmez bir uyuzluk oluştu içimde, zaten oldum olası sevmemişimdir Ankara’nın insanını…Adamın ne suçu var diyeceksiniz, haklısınız ne diyeyim… Kurunun yanında yaş da…
Herneyse ankaray’dan Kızılay’a kadar gittim ve sonrasında metroya geçiş yaptım…Metronun yerin üstüne çıktığı bölümlerde tam olarak huzur buldum diyebilirim… Sessiz, sakin…Büyük binalar yok, yer yer ağaçlar falan var.Ankara’da da ağaç mı var?, diyeceksiniz bu noktada da, varmış cidden az da olsa..Metroda da kimse yoktu neredeyse, birkaç kişi ve ben…
Metrodan indikten sonra otobüse bindim bir de… Yolculuk üstüne yolculuk… Herneyse bizim otobüsün kalktığı yer değişmiş, yolun karşısından kalkıyormş artık, ben de alt geçitten geçtim. Normalde hiç uğraşmam ama bu sefer resmen alt geçitte uzun bir yürüyüş yaptım. Otobüse bindim, zaten kısa bir mesafe gidecektim. Otobüs hareket ettikçe ta ben lisedeyken bitirilmesi planlanan metro çalışmalarında halâ bir değişiklik olmadığını gördüm ama şaşırmadım, zira blunduğumuz bölgeye hiçbir şey yapılmayacağı geçen yerel seçimlerde açıklanmıştı, ne yapalım herkes aynı kişiye ya da partiye oy verecek diye bir şey yok, siyasetin kirli oyunları sabah sabah birbir gözümün önüne serildi.Konuyu değiştirmiş gibi oldum değil mi, hemen bir U dönüşü yapayım: Otobüs güzergahını da değiştirmiş… Saf saf etrafıma bakındım, nerelere giriyor bu otobüs soruları kafamda olarak…
Kulağıma da kulaklık taktım tabi, müziksiz geçmez değil mi?
Ben de öyle düşünmüştüm, sonra zar zar telefonum çalmaya başladı, bana kalırsa geç kalmış bir telefondu…Annem nerede olduğumu merak etmiş, o sırada da teyzemlerin evinin önündeydi otobüs, söyledim rahatladı…
Yollar bomboştu ya müthiş bir şey..Etrafta insan yoktu ya, bu görüntüye aç kalmışım resmen…Ankara böyle miydi önceden de… )
Durakta inip eve gittim, annem kahvaltı falan hazırlamış. Kahvaltı alışkanlığım da hiç yoktur, neyse kırmayım o kadar uğraşmış dedim ama nasıl midem bulandı anlatamam.Herneyse pek bir şey yiyemedim, hemen yatmak istediğimi söyledim (otobüste de uyumuştum ama) ve çok özlediğim yatağıma kavuşmuş oldum… Bir ara annem kaldırdı, bana mantı yapmış. ) Mantıya hayır denir mi hiç? Hemen kalktım tabi, yalnız annem de herhalde beni kıtlıktan çıktım falan sandı, tabağı nasıl doldurduysa artık, yarısına bile gelemeden tıkandım. Gerçi bu,tabağı gördüğüm anda zaten belli olmuştu, babamla birbirimize nasıl baktığımızı hiç anlatmayım. Mantımı kısmen yedikten sonra tekrar yatayım dedim, yatış o yatış… Uyumayı bile özlemişim, zira Ankara’da uyumanın tadı da bir başka. Neyse şimdilik Ankara izlenimlerim bu kadar, bütün gün sadece uyuduğumu düşünürsek fazla bile diyebilirim. Zaten Lost da başladı… Ben televizyon başına geçiyorum ve şimdiden herkese kazasız, belasız, mutlu ve iyi bayramlar diliyorum.
Sevgiler.

Abraxas…
28.09.2008

Blogcu adresimle ve yine bir sobelenme yazısıyla huzurlarınızdayım… Bu sefer eğlenceli bir şekilde (diğerleri değil miydi demeyin, düşüp bayılırım…) MeleBekk tarafından sobelendim. İlginç bir testle kendimize en yakın olanlarla eşleştiriliyoruz…

Sizler de bu zevkli testi yapmak için BUYRUN BURADAN…

Ben de hemen sonuçlarımı sizlerle paylaşayım:)

Kısmen kendimi gördüğümü söyleyebilirim bu testte, ancak bütünüyle öyle miyim, işte bunu bilemiyorum…Eşleşme yüzdelerime gelince sadece bir kişiyle %56 eşleşmiş görünüyorum. İki kişiyle %49luk bir uyum ve on yedi kişiyle de %42…Ehh hadi hayırlısı.. ) Bu noktada birini sobelemem gerekiyor sanırım, o yüzden ben de sevgili Cii‘yi sobeliyorum, sobeledim…

Sevgiler.

Abraxas…

27.09.2008

Ebe oldum!!!

Evet yanlış okumuyorsunuz, blogcu adresimle 4. kez sobelenme şerefine nail olmuş bulunmaktayım…

Sevgili Jojee beni sobeledi, birini sobeleyebilmem için oyunun kuralları içerisinde hareket etmeli ve birkaç sorunun yanıtını siz, okuyucularla paylaşmalıyım. Dilerseniz hemen başlayayım:

İsminiz?

Valla kimliğimde yazılanı yazmama gerek yok sanırım, gerçi blogumu takip edenler zaten soy ismime kadar biliyorlar, herneyse “Abraxas” denmesini tercih ediyorum. Zaten arkadaşlarım da bana abraxas, abrix, abra, abrakadabra ve hatta abrahaks gibi isimlerle hitap ediyorlar. Bu son yazdığım isimle hitap etmeyin, bozuşuruz benden söylemesi… )

Nerelisiniz?

Aslında bu konuda da birtakım fikir ayrılıkları yaşamaktayım. Ankara’da doğdum, orada büyüdüm. Eğitimimi İstanbul’da devam ettiriyorum. Babam Kars’lı ama aslında onun babası İran’dan mı ne gelmiş, ailecek böyle bir karmaşaları var, hala anlamış değilim, zira diğer amcamlar da Rus. Bazen diyorum acaba babamda da Rusluk var mı? Adam bildiğiniz beyaz tenli, sarışın ve renkli gözlü… İşte böyle şeyler, artık siz neresi derseniz oralıyım… Hepsi kabulümdür.:)

Yaşadığınız yer?

İstanbul-Ankara arasında mekik dokumaktayım.

Mesleğiniz?

Henüz bir mesleğim olduğunu söyleyemem, ancak mesleki eğitimimi İstanbul Üniversitesi Kimya Mühendisliği bölümünde devam ettiriyorum. (Ahan da kimliğim açığa çıktı :p)

Hobileriniz:

Tartışmasız ilk sırada müzik var, gitarda klasik müzik eğitimi aldım ama okul dersane falan devam ettiremedim. Daha sonra tiyatro var, yine bir sene tiyatro eğitimi aldım ama sıkıldım, çok vakit alan bir iş, izlemek daha zevkli.  Satranç benim hobi kriterlerine sokabileceğim ilk çalışmam aslında. Yaklaşık üç yıl satranç eğitimi aldım ve iki sene de mezun olduğum ortaokulda gönüllü olarak satranç dersleri verdim. Şimdilerde benimle oynayan kimse olmadığından bu da havada kaldı… Resim yapmayı çok severim, lisedeyken modeller üzerinde saatlerce çalışırdık, bu da resim konusunda gelişmeme çok yardımcı oldu diyebilirim. Son olarak tarihi mekanları gezmeyi çok seviyorum, herkese de tavsiye ederim… Gidilecek yer tarihi bir mekansa eğer, hiç sıkılmadan bin kere gidebilirim. )

Evli misiniz?

Önümüzdeki yetmiş beş yıl boyunca evlenmeyi düşünmüyorum zaten insanı bir arada tutan şey bir imza mıdır? Buna hiç inanmam.

Kaç çocuğunuz var?

Henüz yok ama planlarım var, mesela bir çocuk evlat edinmeyi çok istiyorum ilerde, çocuklar dünyadaki bütün güzellikleri yaşamayı hak ediyorlar çünkü, hepsini çok seviyorum.

En sevdiğiniz yemek?

Valla çok var…

Annemin yaptığı mantıya asla hayır demem mesela… Sonra Süleymaniye’de kuru fasulye pilav yemeyi hiçbir şeye değişmem. Karnı yarık da acayip severim. Sarma falan ne bulursam yerim. Dolmayı sadece zeytin yağlı severim.

Nerelere gitmek istersiniz?

Hangibirini sayayım bilemiyorum ama Türkiye sınırları içinde kalırsak eğer kesinlikle Doğu Anadolu ve Doğu Karadeniz Bölgeleri’ni gezmek isterim. Yok, eğer illa sınır dışına çıkacaksam Kahire ve Barselona görmek istediğim şehirlerin başında yer almakta… Yine de ömrüm olsun da daha fazla yeri göreyim.Biraz aç gözlüyüm galiba. )

Evet efendim, soruları başarıyla cevapladım ve beş yıldızlı pekiyiyi hak ettim, şimdi gidip kendime kurdele takacağım ama öncesinde PuCCa’yı sobeliyorum.

Sevgiler…

Abraxas…

26.09.2008

Dışarısı da tıpkı ruhum gibiydi

Buz gibiydi…

Isıtmaya çalıştım

Sımsıcak bir kahveyle

Isınmadı

Bir acı saplandı o anda…

Kesti bir yerlerimi bıçak gibi

Ama anlamadım, kanamadı da…

Kırıklar vardı sadece…

Soğuktu

Paramparçaydı…

Süpürdüm halının altına…

Unuttum sonra

Ama

Süpürmek vakti geldiğinde tekrar

Birikmiş olanları,

Diğerlerini…

Kendini gösterdi o anı beklermişçesine

Temizlemek istedim bu sefer

Kurumuştu,

Temizleyemedim.

Abraxas…

05.12.2007

Efendim okullar açıldı malumunuz, bu sene okulumuz bir ilke imza atarak diğer fakültelerden erken açıldı hatta erken açılmakla da kalmadı sanki arkamızdan altılar kovalarmışçasına diğer birçok üniversiteden de erken kapılarını açtı, eğitime öğretime… Aslında bu belki de iyi olur, zira finallerin temmuza kadar uzaması beni çok rahatsız eden bir durumdu, hiç bütünlemeye kalmış olmasam da bütünlemeye giren arkadaşlarımın temmuzun o bunaltıcı sıcağında sınavlara gitmelerine çok üzülmüştüm, yazın Afrika sıcağını aratmayan o günlerinde biz dışarı çıkmaya bile cesaret edemezken, iş, güç, sınav dolayısıyla yollara düşen insanların hali harap ve bitaptı…Zira 18 temmuzda bile sınava gidenler vardı, korkunç değil mi? Yaz okulunun olduğu okullar hakkındaysa yorum yapmak bile istemiyorum…

Bu sene okulun erken açılmasından dolayı, daha erken bir tarihte de kapanacak… Tabi bu sefer bütünlemelerle birlikte temmuz ayının başına yine dayanacaktır, umarım bütünlemelere girmeme de hiç gerek kalmaz. Kendime acımak istemiyorum çünkü.

Bu sene derslerimiz oldukça ağır, bunu ilk derslerden de görmek, anlamak mümkün. Ancak laboratuvar derslerimiz henüz başlamadığından onların zorluk dereceleri hakkında şuan pek fikir yürütebilecek konumda değilim.

Organik Kimya, dersin Türkçe işlenmesi açısından bir avantaj teşkil etmekle beraber, namını pek sıklıkla duyduğumuz Prof. Dr. Cemil İbiş’den bu dersi almanın ileriki günlerde –bizim adımıza- bir zorluk teşkil edip etmeyeceğini de bizzat yaşayarak göreceğiz. Şimdilik oldukça sessiz sakin günler geçirmekteyiz, zaten hocamız da birinci sırada oturan öğrencinin bile kendisini duymakta zorluk çektiği desibel şiddetinde konuşmakta.

Differential Equations, Türkçe adıyla Diferansiyel Denklemler dersi de bu senenin zor derslerinden birisi, ancak dersimize giren Öğretim Üyesi Emre Güven hocamızı da geçen seneki Mathematics I ve II derslerinden az çok tanıdığımız için bu derse dair en ufak bir korku ya da tereddütü şimdilik içimde barındırmamaktayım.

Prof. Dr. Gülten Atun, Fizikokimya dersimize girdi ama valla ne yalan söyleyeyim dersinde rahatlıkla not alabildiğim tek hocaydı. Bu çok hoşuma gitti.

İlk günden hayatımıza konuşmasıyla hızlı bir giriş yapan Analytical Chemistry (Analitik Kimya) dersinin hocası Prof. Dr. Reşat Apak hakkındaki görüşlerimi de yazmazsam içim hiç mi hiç rahat etmez. Derse girer girmez seri halde İngilizce konuşmaya başladı ama diksiyonun mükemmeliyetini konuşmaktan hocayı dinlemeye pek vakit bulamadık, ardından halimize acıdı mı bilemem ama İngilizce olarak yaptığı uzunca konuşmanın bir benzerini de dersin ilerleyen dakikalarında Türkçe olarak tekrar etti ve bizi tarifsiz bir şekilde bir kez daha büyüledi, TRT spikerlerine taş çıkaran o mükemmel diksiyonuyla… O an dedim, “Tamamdır, olay budur, hoca budur…” Daha sonra dersin üç saat olması neticesinde (Aslında 4 saat ama 1 saati farklı bir hoca tarafından işleniyor.) bir anfiyi doldurmuş olan sınıfın meraklı bakışları arasında yeniden İngilizceye dönerek hızlı bir şekilde başladık ilk konularımızı işlemeye… Bize ilk dersten tolerans tanıyarak İngilizce olarak anlattığı her şeyi Türkçe olarak bir kez daha açıkladı. Ancak inanın, Türkçe not tutmak hiç bu kadar zor olmamıştı, İngilizce hak getire… Kimbilir, belki zamanla alışırım. Her şeye alışıyoruz zaten değil mi? Sonrasındaysa sınıfın ortak kararı sonucunda dersin bundan böyle hem İngilizce hem de zaman zaman Türkçe olarak işlenmesine karar verildi. Böylece biraz rahatlama fırsatı da bulmuş olduk, bu ince anlayışından dolayı da ilk dersten sevgimizi kazandı, ki aslında buna hiç ihtiyacı yok…

Her neyse şimdilik okul izlenimlerim bunlarla sınırlı ama yakında bunlara yenileri eklenecektir. O zaman da bu kadar rahat yazılar yazabilir miyim, bunu bilemiyorum tabi.

Yeni yazılarda görüşmek dileğiyle sevgilerimi sunarım efem!

Abraxas…

23.09.2008

İstanbul yağmurlu, hiddetli, şiddetli içindekileri kusuyor adeta. Ben bu olaya üzerime aldığım yağmurluk ve elimdeki şemsiyeye rağmen öncelikle bilmem kaç YTL verip de almış olduğum eşi benzeri olmayan converse ayakkabılarımın orasından burasından sızıp da çoraplarımın içinden geçip ayak parmaklarıma değdiğini hissettiğim yağmur damlalarının akabinde pantolonumun paçalarından girmeye başlayıp bununla da yetinmeyip kafamın üzerinde durmakta olan şemsiyeye ve üzerime giymiş olduğum yağmurluğa rağmen enseme kadar ıslanmış ve en sonunda tüm iliklerime işleyen yağmurdan zor bela kaçıp bir otobüsün çok da rahat olmayan koltuklarından birine oturmuş hemen yanımdaki pencereden bakmaya çalışıyorum, kendimce, olduğu kadarıyla… Otobüsün hafif buğulanmış camı üzerine hızla ve fazlaca çarpan yağmur damlaları ardında oradan oraya koşuşturan insanlar… Bu görüntüyü görmeyeli uzun zaman olmuş hatta ve hatta daha öncekilerden daha farklı bir görüntü olduğunu fark ediyorum… Otobüsün küçük penceresinden bakarken “Ne güzel!” diyorum, “Baraj göllerimizi doldurmaya yetmeyecek olsa da yağıyor ya, yağsın tabi, ne güzel!”…

Yağmurlu günleri sevdiğim pek söylenemez zaten geçen gece de diz kapaklarımın ağrısından uyuyamamıştım, yağmur ben geliyorum demişti anlayacağınız…

“Sokaktaki insanlar ne durumda acaba, ben otobüse bindim, şimdilik iyi durumdayım… Ya da evlerini yine su basmış olan insanlar ne haldedirler…Can kayıpları olacak mı acaba? Keşke hiç kimse zarar görmese…” diye geçiriyorum içimden… Kuşlar da zaten yağmurdan afallamış şekilde bir o yana bir bu yana uçmaya çalıyor.

“Yağmur o kadar şiddetli ki biz dünyalılardan intikam almak ister gibi bir hali var…” diye düşünmeye başlamışken ani bir şekilde kesiliyor hiddeti, şiddeti; duruluyor bir anda sesimi duymuşçasına. Aklımdakilerin hepsi siliniyor zaten o anda, hal böyle olunca ben de takıyorum kulaklıklarımı, gözlerimi de kapatıyorum, ne de olsa otobüsten indiğimde beni ıslatacak bir yağmur damlası olmayacak, diye sevinerek ve Taksim’e gitmeme engel olduğu için biraz da kızarak…

Abraxas…

22.09.2008

Ve son…

Son muydu gerçekten

Yoksa bir başlangıç mıydı

Hayata dair

Yine mi yanılgılara düşmüştüm yoksa…

Tam da yolumu bulmuşken

Ya da bulduğumu sanmışken

Ne olduğunu anlayamadan

Önce sendeledim

Düştüm sonra

Gözlerim mi karardı ne (?)

Hayatıma tek renk hakim oldu birden

KIRMIZI…

Nereden de çıkmıştı o büyük taş

Ve ben nasıl olmuştu da

Önümde duran gerçeği görememiştim

Aşkın rengi bir anda

Acının rengi olup çıkmıştı karşıma

Tüm acımasızlığıyla

Kalakaldım öylece

Belki günler,

Belki haftalar,

Belki aylar,

Belki yıllarca…

Sonra uzaktan bir ses duydum

Hatta bir an dejavu hissine kapıldım

Ama, hayır!

Aynı cümleleri tekrarlıyordu sürekli

Kalk artık!

Silkin!

Yenilen!

Düşündüm bir an

Uzun zaman olmuş düşünmeyeli

Zorlandım başlarda

İnsan düşünmeyi unutur mu?

Ben unutmuştum işte

Ne büyük zaman kaybı ama…

Kalktım sonra

Önce sendeledim

Düşüyorum sandım başta

Uzun zaman olmuş yürümeyeli

Ayaklarım da hissizleşmişti

Beynim gibi…

Ruhum gibi…

Bir adım attım

Sonra ikincisini derken

Üç, dört, beş…

Baktım koşmaya başlamışım

Ne bir taş vardı yolumda

Ne de bir çukur

Koştum,

Koştum,

Koştum,

Durmadan koştum

Ta ki önüme büyük bir kapı çıkana kadar…

Kapının önünde durdum bir an

Korkmuştum üstelik

Arkama döndüm

Siyahtı sadece

Korktum

Dönüp kapıya baktım

Sonra tekrar geriye döndüm

Bir o yana baktım

Bir bu yana derken

Korkunç sesler duymaya başladım

Bıraktığım yerden geliyordu sesler

Önce fısıltı halindeydi

Gittikçe daha da yakınlaştı

Tam da yakalanacağımı sandığım anda

Tüm gücümle asıldım kapıya

Hemen de açıldı kapı

Girdim içeri ürkekçe

Kimse girmeden kapatmayı da başardım

Mutluluk hissi kapladı tüm benliğimi bir anda

Ne korku kaldı beynimde

Ne de acı

Hayatıma tek renk hakim oldu birden

Tanıdığım bir renkti üstelik

KIRMIZI

Ve başlangıç…..

Abraxas…
07.09.2007

Gece gece gözümün önüne duvar yazıları geldi.İnsanların duvarlara yazı yazmaları hiç hoşuma gitmez ama bazen öyle yazılar oluyor ki kendimi gülmekten –en azından gülümsemekten- alıkoyamıyorum. Dünyanın her yerinde birçok insan duvarlara yazı yazıyor.Hatta artık iş ilerledi bile, graffitiler falan hakikaten hoş ama çoğu da boş ve kim ne derse desin görüntü kirliliğinden başka bir şey ifade etmiyor bana göre. Asıl önemsediğim şey insanların o yazılarda ya da şekillerde duygularını, korkularını, eleştirilerini ya da birtakım gizli kalmış yeteneklerini duvarlara döküyor olmaları.

“Duvarlar kitap yazamayanlar içindir.” demiş bir tanesi.Hoşuma gitmedi değil, hayatı boyunca hiç yazı yazmamış ya da en azından bir şeyler çizmemiş, karalamamış bir insana rastlamadım ben. Yazılan yer neresi olursa olsun düşüncelerin bir şekilde dışa vurumu olduğuna inanıyorum, ama yeter artık vazgeçsinler tuvalet kapılarına ve duvarlarına yazı yazmaktan. Ne demişler: “ Tuvalet duvarlarına yazmak, ne adamı meşhur eder, ne de ekonomik bir çıkar sağlar.” Hakikaten bazı insanları anlamıyorum. Bir yazıda okudum, hemen paylaşayım sizlerle:

“TUVALET TENİSİ NEDİR BİLİYOR MUSUN?

ÖĞRENMEK İSTİYORSAN KARŞI DUVARA BAK!” deyip,

karşıdaki duvara da,

“TUVALET TENİSİ NEDİR BİLİYOR MUSUN?

ÖĞRENMEK İSTİYORSAN KARŞI DUVARA BAK!” yazma kapasitesine sahip vatandaşlar var. =)

Anlamıyorum ki bu nasıl bir eğlence tarzıdır. Hakikaten karşı duvara bakan olur mu, olur ama her şey bir yana orijinal olmuş, bütün gün tenis oyna dur valla, ohhhh…

Aslında bütün gün oturayım da derdimi anlatayım istiyorum ama duvar yazıları da bir tane değil ki be kardeşim! Yazılmış olmak için yazılanlar, aşkını duyurmak için yazılanlar, siyasi amaçlarla yazılanlar, çeşitli dinsel arayışların dışa vurumu şeklinde yazılanlar, cinsel içgüdülere yenik düşülerek yazılanlar vs. vs. Hangi birini tartışalım bilemedim. İyisi mi sizlere GÜLAY KUTAL’ ın ‘Biz Duvar Yazısıyız’ isimli kitabında toplamış olduklarından bolca örnek vereyim de kararı siz verin!

- Sağa oy veriyorum, çünkü ben bir eşeğim.

- Kış sizin olsun, bahar bizimdir. (Polonya, Şubat 82)

- Hep duvarlara kimin yazdığını merak etmişimdir. Artık biliyorum.

- PSİKOPATLARI DESTEKLEYİN yoksa mahvederiz sizi!

- İnsan aklı bizim kolayca anlayabileceğimiz kadar basit olsaydı, anlamayı başaramadığımız için aptal sayılırdık.

- Sovyetler sizi ziyaret etmeden, siz Sovyetler’i ziyaret edin.

- Otobüsü temiz tut!

BİLETLERİ CAMDAN DIŞARI AT

- Alkolle probleminiz mi VAR?

EVET, İÇKİ SATIN ALACAK PARAM YOK…

-Daha çok fasulye yiyin, Norveç’in daha çok gaza ihtiyacı var.

- Tanrı saldırıp tekmeleyen hayvanlar yarattı.

OSLO POLİSİ DE HEPSİNİ İŞE ALDI.

- Doktorlar, hakkında biraz bir şeyler bildikleri ilaçları, hakkında çok az şey bildikleri hastalıkları iyi edebilmek için, hakkında hiçbir şey bilmedikleri insanlara uygularlar.

- Niye ortalıkta, psikiyatriste gideceğine duvarlara grafiti yazan bunca ‘akıllı’ var?

GRAFİTİNİN SAATİ 200 KRON DEĞİL DE ONDAN!!

- İsa yaşıyor ve halinden memnun.

Ve Tanum Kitapçısı’nda İncil’i imzalıyor.

-Bugün bundan sonraki hayatımın ilk günü.

- >ONTOLOJİ NEDİR ALLA’ŞKINA?

>Metafizik ne oluyor kuzum?

>Hristiyanlık nedir, ne anlatır?

>Tenis ne mene bir şey?

>SEKSOLOJİ NE BOK Bİ NANE?

>Hey, bana bak cahil şey, bu entelektüel oyunun tonunu düşürdün!!!

(Klagenfurt, Avusturya)

-Her büyük kadının arkasında onu durdurmaya çalışan bir erkek vardır.

- Ağrılara diyecek tek sözüm yok, hiç olmazsa hayatta olduğumu kanıtlıyorlar.

- Petrol savaşı sonuçlandı

KAZANAN: PETROL

- Duvarlara yazı yazmak hoşuma gidiyor.

Aptal, burası duvar değil, kapı.

- OKUL ÇIKIŞI-DİKKATLİ SÜR!

BİR ÇOCUĞA ÇARPMAYASIN!

(Bir öğretmen gelene kadar bekleyebilirsin)

- Pakistanılara, Çinlilere veya Japonlara düyeceğim yok, ama Asyalılara dayanamıyorum.

- Kadının vücudu kendisine aittir.

Tabii ama paylaşmakta

ne zarar var?

- TANRI ÖLDÜ.

Nietzsche.

NİETZSCHE ÖLDÜ.

TANRI.

-Arabanın önündeki çocuklar kazaya sebep olur. Arkadaki kazalar da çocuğa… (Yeni Zelanda’da, bir lisede kızlar tuvaleti)

- Düşmanın teslim olmazsa bitir işini! (Gorki, 2. Dünya Savaşı)

Dostun teslim olmazsa bitir işini! (Çekoslovakya, 68 sonrası)

- Christine, bunları okuyorsn aramızdaki her şey bitmiş demektir. (Erkek tuvaleti)

- Kadınlar mizah yeteneğinden yoksun yaratılmışlardır.

ERKEKLERE GÜLMESİNLER DİYE!

- Partiler kazandı –sen kaybettin-, iyi uykular.

- Mary John’u seviyor!

Ya John eşcinsel ya da Mary yanlış tuvalette…

- Durdurun dünyayı inecek var!

- Murphy’nin altın kuralı:

ALTINI OLAN KURALI KOR.

- BÜTÜN KOMÜNİSTLERİ VURUN

- BORİS ESKİDEN BUTURKA HAPİSHANESİNİN TAM KARŞISINDA OTURUYORDU.

ŞİMDİ EVİNİN TAM KARŞISINDA OTURUYOR.

- Burası özgür bir ülke. Bulutlar bile istediği yere gidebilir..

- ANANI Sİ….

Keçi varken niye ana? (Tbilisi’de bir tuvalet duvarı)

- Yemek yemek ve giyinmek zorunlu olmasaydı, Sovyet rejimi dünyadaki en iyi rejim olurdu.

- YAŞIYOR OLMAKTAN MEMNUN MUSUN?

Hayır, şaşkınım… (Moskova’da bir tuvalet duvarı)

- DAHA ÇOK HOMO, DAHA AZ NÜFUS.

- Dünyadaki en hafif şeyin penisiniz olduğunu biliyor muydunuz?

Hayal etmek bile onu kaldırır.

Dünyadaki en ağır şeyin b.k olduğunu biliyor muydunuz?

Samson bile onu yere düşürdü.

Dünyadaki en keskin şeyin osuruk olduğunu biliyor muydunuz?

Pantolonunuzu bile delmeden geçer.

(Erkek tuvaleti, Dundee)

- DÜNYADA YAŞAMAK

PAHALI AMA, FİYATA

GÜNEŞİN ETRAFINDA

BİR TUR DA DAHİL!

- Hayat bir reddediştir!

HAYIR DEĞİLDİR.

- SRET, TERSİN TERSTEN YAZILIŞIDIR.

- Bozuk sinirler kalıtsaldır – çocuklarımızdan bize intikal eder.

diyor burada noktalıyorum çünkü direkt kitaptan yazdığım için kollarım yoruldu.

Abraxas…

12.09.2007

Hayal kırıklıklarıyla dolu yaşamımız… Uğraşıyoruz, çalışıyoruz, didiniyoruz ancak bazen gerçekten olaylar istediğimiz şekilde sonuçlanmıyor. O zaman birilerine kızıyor, küsüyor, bağırıyor, çağırıyoruz; kendimizde değil de başkalarında suç bulmaya çalışıyoruz. Kim bilir belki de haklıyız bunu yapmakta… Dünya denilen yerde adalet aramak çok da akıl kârı bir şey değil ne de olsa… Herkesin doğruları var. Ama doğrular farklı her yerde… Benim yanımda geçerliliği olmayan doğrular birçok yerde güzel güzel işliyor… Ya da ne bileyim, benim olmayan doğrulara ben de yaşam şansı vermiyorum belki… Herkes bencil… “Sadece ‘ben’ varım… Tekim ve yaşamaya çalışıyorum… Doğrularımla ya da yanlışlarımla…” Herkes aynı cümleleri söylüyor. Düşüyorum, kalkıyorum, eziliyorum, büzülüyorum, süzülüyorum… Bana bir şeyler oluyor, ancak yapılacak çok şey yok… Adalet aramak hata! Çünkü herkes adalet arıyor, ancak adaleti olması gereken şeklinde değil, benim için olması gereken, benim işime yarayacak olan biçiminde bulmaya çalışıyoruz. Tabi bulmak imkansız… Hayal kırıklıkları kaçınılmaz. Üzüntü büyük bir olasılık…Belki umutsuzluk ardında.Bir şeyleri başaramama korkusu. Hani bitkisel hayat derler ya, insan kendini o duruma bile sokabilir, olasıdır… Peki ne yapmak lazım? Zor bir soru, hatta anlamsız…

Cevap içimizde saklı… Ancak içimizdeki ses konuşmayalı uzun zaman olmuş. Toparlaması zaman alacak. Önce hecelemeye, sonra konuşmaya başlaması lazım, kim bilir daha sonra bağırmayı bile başarabilir ama sabır lazım bize. Kazanılması zor, çok düşmemiz lazım, çok yaralanmamız lazım… Yolumuz uzun. Uzun ve ince, zorlu bir yol…

Abraxas…

07.07.2008

Zaman kavramını ele alalım bugün.Saliseler,saniyeler, dakikalar, saatler, günler, haftalar, aylar, yıllar, asırlar…Ne de çok şey sıralanıveriyor birden önümüzde… Peki bizler, biz dünyanın efendileri olan insanlar neler yaparız, neler sığdırırız yaşam dilimlerimize.

Kendimize ne kadar vakit ayırırız, yaşamak için?

Aslında çok az…

İnsanların çoğu, zamanlarının büyük bir kısmını televizyon izleyerek, bilgisayarda oyun oynayarak, msnde gerçek hayattan arkadaşlarıyla ya da sanal ortamın sunduğu sanal arkadaşlarla sohbet ederek, uyuklayarak, içip içip sızarak geçirir. Bir kısmı, kitap okuyarak, tarihi ve kültürel mekanları ziyaret ederek, konserlere sergilere giderek, bir kısmı ömr-ü billah çalışarak, para kazanarak; bir kısmı ona buna sataşarak, onunla bununla savaşarak; bir kısmı emir vererek; bir kısmı emir alarak, bir kısmı adam öldürerek,bir kısmı adam öldürterek; bir kısmı hastane köşelerinde sürünerek; bir kısmı hapishane koridorlarında volta atarak; bir kısmı severek; bir kısmı kızarak; bir kısmı ağlayarak; bir kısmı gülerek; bir kısmı evine bir parça ekmek götürüp de dayaktan kurtulmak için her kırmızıda arabaların önüne kendini atarak; bir kısmı dilenerek; bir kısmı karlı sokakta yalın ayak mendil satarak; bir kısmı yetimhanelerde evlat edinmeyi bekleyerek; bir kısmı huzurevlerinde çocuklarını torunlarını bekleyerek; bir kısmı bar köşelerinde fazla miktar uyuşturucu alarak göçüp giderler dünyadan…

Peki insanlarn ne kadarı düşünür, düşündüklerini sorgular, sorularına cevaplar arar?

Çok az, o da çok az maalesef.Hele de gençseniz, bu sayı çok daha azalıyor.. Herhalde düşünmeye en çok vakti olanlar -bunu söylemeyi hiç sevmiyorum ama- ölüm döşeğindekiler… Sanırım insanın ölüme yaklaştığını bilmesi hayatını gözden geçirmesine sebep oluyor, bu tarz insanların çoğu da ” Ne kadar boşa geçirmişiz hayatı, şimdi bir şansım daha olsaydı…” diye başlyorlar yapacaklarını sıralamaya.Kimbilir belki dünya gözüyle yapamadıklarını gittikleri yerde yapma şansına erişirler…

Ne demiş Yahya Kemal;

“Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden.
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden…”

Bütün bunların dışında düşünmeye vakti olmayanlar da vardır muhakkak… Örneğin depremleri ele alalım.Büyük bir depremle nasıl da yerle bir olmuştuk… 17 Ağustos‘u unutan yoktur aramızda… Bir gecede o kadar çok insan öldü, o kadar çok insan sakat, evsiz, yapayalnız kaldı ki… Ölen insanlar nerede, ne yapıyorlar bilemem ama halâ yüreğimizde kanar yaraları. Birçok depremde olduğu gibi bu depremde de farklı farklı olaylar yaşandı, insanlar ürperdi bazen, bazen göz yaşlarına boğuldu…Şanslılar vardı içlerinde, gecenin bir yarısı sıkılmışlar da evlerinden çıkmışlar… 1 dakika bile öyle bir yön veriyor ki insanın hayatına; bazıları ölümden kurtuluyor, bazıları ölüme koşuyor… Ölüme çare yok tabi ki ama gününüzün 10 saatini uyumaya ayıracağınıza sadece düşünmek için 1 dakikanızı ayırın da gözleriniz açık gitmeyin… “Ban hayatımı yaşamadım.” diyenlerden OLMAYIN.Sadece 1 dakika, 1 dakika hayatınızı değiştirebilir, inanın buna!!!!

Abraxas…

09.09.2007

]]> http://aksitabraxas.wordpress.com/2008/09/20/1dakika-hayatinizi-degistirebilir/feed/ 0 aksitabraxas http://aksitabraxas.wordpress.com/2008/09/20/lutfen-arama/ http://aksitabraxas.wordpress.com/2008/09/20/lutfen-arama/#comments Sat, 20 Sep 2008 09:45:29 +0000 aksitabraxas http://aksitabraxas.wordpress.com/?p=29 ]]>

Biliyorum,

Aklındayım hep…

Sen de öylesin çünkü,

Gece gündüz,

Uyanık ya da uykuda

Fark etmez…

Sen hep farklıydın,

Seni çekici kılan da bu olsa gerek.

Ben hiç farklı olmadım,

Olamadım o güne dek…

Beni bıraktığın gündü,

Farklılaştığım, hayata karıştığım gün…

Unutmak zaman alır, derler

Bence bu yalan…

Ben seni hiç unutmadım ki,

Ben seni hiç unutamam ki…

Dün gece rüyamdaydın yine,

Görünce şaşırdım

Laf aramızda, çok kilo almıştın,

Yanlış anlama diye bakmadım sana.

Yanıma gelip;

Bu anı bekliyordun değil mi, istediğin kadar dalga geçersin,

Dedin

Ya da

Öyle dermişçesine baktın gözlerime,

Hatırlamıyorum.

Aynı rüyayı sen de gördün mü?

Benden nefret ettin hep, ama

Bir zamanlar gülüp geçerdik her şeye,

Hani bir gün bir rüya görmüştüm,

Bir daha konuşmayacakmışız dedim, hatırladın mı?

Bakışların halâ gözümün önünde,

Anlam çıkaramamıştım zaten,

Bir hafta da her şey nasıl da değişmişti…

Sahi, biz neden ayrı düşmüştük?

Seni suçluyorum, buna hakkım var.

Hep isyan ettim, yeri geldi kendime, sana hatta tanrıya…

Dönüp aynada kendime baktım hep,

Hata mı yaptım, diye

Artık bakmıyorum aynalara,

Zaten bakacak bir yüzüm de yok,

Hatalı olduğumdan değil de

Her işim düştüğünde aynalara koştuğumdan.

Çok düşündüm, yoruldum artık

İnan…

Hep bekledim,

Arayacak, dedim.

Aramadın…

Ama biliyorum arayacağını

Bugün ya da yarın,

Gizli olmayan ama benim bilmediğim numaradan…

Arayacağını biliyorum,

Buna inanıyorum…

Elimde telefon, sana söyleyeceklerimi düşünüyorum…

Hiçbir zaman senin kadar kararlı olmadım,

Soğukkanlı olmadım.

Beni korkutan da herhalde içimde var olan seni affetme düşüncesi…

Nasıl bir tezattır bilmiyorum ama

Beni aramanı gerçekten istiyorum, ama

Benim çektiğim acıların da en azından çeyreğini çekmeni diliyorum…

Şimdi sen beni arıyorsun

Ama

Bu şiirler birlikte

Sen de sonlandın benim için…

Lütfen arama!

Abraxas…

13.09.2008

yoruluyorum,
çok yoruluyorum artık…
elimde değil,
sözüm geçmiyor ruhuma,
zihnime…
sinirlerim alt üst olmuş,
dinlemiyor beni,
karşı çıkıyor her daim.
acı çekiyorum,
bunun çaresi beni benden kurtarmak,
bunun çaresi ben…
ben başaramıyorum, kurtulamıyorum…
çırpınıyorum derin sularda,
kimse yok, suya atlayıp da beni kurtaracak…
dipsiz bir uçurumdayım,
düştü düşecek…
kimse yok beni çekip çıkaracak.
bir ben varım,
varlığımla yokluğum bir…
battıkça batıyorum,
nefes alamıyorum,
göremiyorum, duyamıyorum…
yok oldum ben de tüm duyularım gibi,
kimliğim gibi yok oldum,
koskocaman bir gölge var şimdi yerimde…
yerimde yeller esiyor,
gölgem bile batıyor artık…
onu durduramıyorum,
yapacak bir şey yok…
bırakıyorum kendimi…
umutsuzca,
umutsuzca bırakıyorum gölgemi oracıkta tüm tükenmişliğime…
sessizliğe, soğuğa ve karanlığa bırakıyorum kendimi…

Abraxas…

İlkokula gittiğim yılları hatırlıyorum, tatiller uzun gelirdi, arkadaşlar özlenirdi ve en nihayetinde okulun açılması dört gözle beklenirdi. O günleri özlüyorum şimdi.Değişen sadece zaman değil belliki, bizlerde kapıldık zamanın su gibi akıp giden karmaşasına, sürükleniyoruz geleceğe.Gelecekte ne olacağıysa meçhul, meçhule gidiyoruz hep birlikte…
İstemsiz olarak düşünüyorum geleceği. Aslında geleceği düşünmek bana çok garip geliyor, hatta bir miktar komik bile diyebilirim. Sebebini bilmiyorum ama hakkında hiçbir şey bilmediğimiz bir şeyi merak etmek çok cazip olduğundan olsa gerek kendimizi geleceği düşünmeye odaklıyoruz.Ya da geçmişimizden sıyrılamıyoruz, bunun geçmişimizi çok iyi bildiğimizle alakası olduğunu düşünmüyorum zira geçmişimizi de bilmiyoruz biz. Peki şu anı neden hiçkimse düşünmüyor. Oysaki hayat geçmişten ve gelecekten ibaret değil, hayatımızda yaşadığımız anlarımız var. Anlarımız hem geleceğimiz hem de geçmişimiz ama anlaşılan bizler ne geçmişimizde yaşamayı biliyoruz ne de geleceğimizde. Bizler anımızı yaşamayı bilmiyoruz; kısacası yaşamayı. Bizler sadece vakit geçiriyoruz dünyada, hepimiz vaktimizin gelmesini bekliyoruz. Sürekli keşkeler koyuyoruz önümüze, geçmişe ve geleceğe dair.Hayatımız onlara göre sürüp gidiyor, farkına bile varmıyoruz.Hayatımızı yönetmeyi bilmiyoruz. Sadece kendi iyiliğimiz, kendi huzurumuz için insanları kullanıyoruz ama biz mutlu olmasını da bilmiyoruz ki. İnsanları kırıyoruz, dövüyoruz, öldürüyoruz; vicdan muhasebesi bile yapmıyoruz. Sonra övünüyoruz kendimizle, insanlığımızla övünüyoruz.Kıymetini bilmiyoruz hiçbir şeyin, hiçkimsenin başta da kendimizin. Bir de isyan ediyoruz dünyaya, tüm sorunları dünya yaratmış gibi, dünyanın bize kastı varmış gibi.Tüm dünyayı karşımıza alıyoruz, kimse umrumuzda bile olmuyor, zaten başta insan kendini umursamazsa dünya umursasa kaç yazar. Her insanın bir aklı var ama akıl kullanılmadıktan sonra ne işe yarar ki! Aslında hepimiz gören körleriz, duyan sağırlarız.Ne kadar ilginç değil mi, üzerine bastığımız toprak? Hayat bu aslında, hayat büyük bir zıtlıklar bütünü. Geçmiş gelecek, doğrular yanlışlar var ve daha nicesi… Hayatı tek yönlü yaşadığımızdan çıkamıyoruz işin içinden.Hayatta hayata karşı dik durabilmek için olduğu gibi kabul etmeliyiz onu; bugünüyle yarınıyla, doğrusuyla yanlışıyla, eksiğiyle fazlasıyla… Hayatı kabul etmek demek hayatta olan her şeyi onaylamak değil elbet; ama yaşanan olaylara gözlerimizi, kulaklarımızı kapatmak da hiç akıl karı değil. İnsanız biz, heykel gibi durmaya gelmedik bu dünyaya. Hepimizin hakları var, en büyük hakkımız da düşünmek, sorgulamak her şeyi, hatta kendimizi bile.Düşünmeyi öğrenmeli insanoğlu, savaşmalı barış için gerekirse kendiyle. Ve öğrenmeli yaşamayı…

Abraxas…

05.09.2008

Bu aralar sıkıntılıyım, çok büyük gelişmeler olmadı hayatımda.Sıradan olaylar ama canımı acıtıyor ne olursa olsun… Şimdiki problem, arkadaşlarım. Herkese bir haller oldu, olmuştu zaten ama bu denli derinleşeceği… Okulların açılmasıyla her şey daha da netleşti. Arkadaşlıklar, zevkler, renkler…Her şey nasıl değişebilir bu kadar çabuk ya da insan nasıl olur da böylesine kandırabilir kendisini, çevresindekileri… Sorunun benimle alakası yok. Altı kişilik bir grup bizimkisi, bu sayı zaman zaman yedi kişiye de çıkabiliyor. Sayısından ziyade karakterler önemli, değerli benim için. Herkes kendisine en yakın olanla daha iyi arkadaş olur, bizde de durum pek farklı sayılmaz. Yine de hep beraber yer, içer, çalışır, konuşur, dertleşir ve sonuç olarak bir şeyler paylaşırdık… Bir şey bilinmeliyse eğer, bunu bu altı kişinin tamamı bilmeliydi… Asla eksik olamazdı… Sorun gruptan bir kişiyle ilgiliyse de durum aynen geçerliydi.Zaten biz birbirimizi de sıkça eleştirir, zaman zaman afralar tafralar yapar, birbirimizle dalga geçer ancak tüm bunlara rağmen aramızda bir soğukluk ya da alınganlık olmazdı.Şimdi grupta dağılmalar, kırgınlıklar başladı. Aslında kırgınlık boyutu çoktan aşıldı. Birbirimizin yüzüne dahi bakmaya tahammül edemeyeceğimiz bir noktaya geldik..Şaşkınlık içerisindeyim. Başta da belirttiğim gibi olayın benimle alakası yok; ancak etkileniyorum. Kime güveneceğimi, kime inanacağımı bilemez durumdayım… Ne oldu, ne bitti; inanın bu merak içimi kemiriyor. Ancak bunu sormaya cesaret bile edemiyorum. Bugün biraz konuşma fırsatı bulduk, bu sefer dört kişi vardı…Sanırım kızlar ve erkekler olarak iki gruba ayrıldık, ben de anlamadım. Konuştuk, konuştuk…Saatlerce hiçbir sonuca varamadık, çünkü olayın asıl kahramanlarından birisi dahi bu soruya cevap veremiyordu, aslında verememesi normal, çünkü ortada cevap verilecek bir şey yok… Görünen bu! Ortada onca yaşanmışlığa, arkadaşlığa büyük saygısızlık, büyük haksızlık var. Düşünmek beni yoruyor… Görünenlerin ötesinde birtakım olayların olma düşüncesi ise beni mahvediyor diyebilirim. Zaman zaman diğerleriyle de konuşuyorum, duymak istemediğiniz şeyler duyduğunuz zaman bunu sadece ‘üzülme’ kelimesiyle anlatmak yeterli değil bence.O zaman acıma duygum da devreye giriyor benimama kime acıyorum? Kendime mi, duymak istemediğim cümleleri sarf edenlere mi? Bu ikisini birbirinden ayırmak çok zor. Çünkü ben iyi bir insanım, benim arkadaşlarım da öyle…Öyle olmak zorunda zaten. Çünkü onlar benim arkadaşlarım… Çok soğudum, soğumaya da devam ediyorum, bu gidişle ben de eleme işlemlerine başlayacağım ama bu zor, çok zor hem de…İnsanın bir kolunun ya da bacağının kesilmesi böyle bir şey olurdu herhalde…Ben bir tarafımın eksik kalmasını istemiyorum… Strese girdim diyebilirim, şimdi birçoğunuz; geçer madem bu kadar iyi arkadaşsınız; falan diyorsunuzdur.Ancak durum çok vahim bu sefer, bunu bugün ben şahsen bizzat kendim olarak gördüm  gözlerimle, kulaklarımla da işittim. Oysa hiç sevmem, birisinin yanında -diğeri konuşmuyor diye- ötekinden bahsetmeyeceksin sırf tatsızlık çıkmasın diye… Sinir bozucu, çok sıkılıyorum, çocuk gibi ne bu anlamıyorum. Biri gelince ötekinin yüz çevirmesi falan…Hiç tarzım değil… Ancak düşünmeden de yapamıyorum, çünkü onlar benim arkadaşlarım…

Abraxas…

20.09.2008

Yazılarımı sürekli güncellemek zorunda olduğumu hissettiğim bir bloga sahip olduğumdan mıdır, yoksa yazmaya olan tutkumdan mıdır bilinmez saat gece yarasını ‘3 saat’ geçmiş olmasına rağmen başladım yazmaya.Siz okuyanlarsa kimbilir kaç rüya gördünüz bile…

“Ne yazsam?” sorusu beynime ok gibi saplanmışken, aklıma birtakım açıklamalar yapabileceğim düşüncesi geldi; ben de hemen yazmaya koyuldum…

Konumuzun ne olduğunu da uzatmadan söyleyeyim: ABRAXAS..

Bu konuyu seçmemin nedeni ‘Abraxas’ kelimesinin ne demek olduğunun sıkça sorulması.O yüzden ‘Abraxas’ın anlam(lar)ını elimden geldiğince açıklamak istiyorum. Öncelikle bana Abraxas kelimesinin ne olduğunu soranlara verdiğim en kolay cevap Abraxas’ın bir heavy metal grubu olduğudur ama sadece bu değil elbette…

Eski kavimlerin papirüs ve ceylan derisi üzerine büyü ve sihirle ilgili olarak yazdıkları metinlerde ‘abraxas’ kelimesine sıkça rastlanır.Buna ek olarak, gnostisizmde ve gnostisizm dışı bazı çevrelerde, büyü ve muska yapımında da ‘abraxas’ kelimesi kullanılır. Horoz kafalı, bacakları yılan biçiminde bir erkek büstü olarak temsil edilir.Bu ad ve görüntü, bazen ayrı ayrı bazen birlikte muskaların üstünde sık sık yer alır.

Sihirbazların kullandıkları ‘abrakadabra’ kelimesini duymayanınız yoktur.Mantık aynı mantık…

A B R A K A D A B R A

B R A K A D A B R

R A K A D A B

A K A D A

K A D

A

Kağıda şekildeki haliyle yazılıp boyuna asıldığı zaman sıtma nöbetlerine iyi geldiği bile söylenir.

Şimdi üstteki yazıları okuyup da sihirlere, büyülere inandığımı sanmayın.Abraxas öğretisi Yunanca kökenli sihirli sözlerle ilişkili olarak geçer ve ilkel kabilelerde bugün bile rastlanan bir büyü şeytanının adı diye bilinir ama Abraxas’ın daha da zengin bir anlamı var.Örneğin görevi tanrısal ile şeytansal arasında simgesel bir bağlantı kurmak olan bir tanrının adı gibi düşünebiliriz.Bu cümleyi biraz daha açalım.Taptığımız bir tanrı varolmaya vardır ama bu tanrı, keyfi olarak ikiye bölünmüş dünyanın yalnızca bir yarısını temsil ediyordur(resmen kabul edilip yasaklanmamış dünyadır bu da). Ama işin doğrusu bütün dünyayı baştacı etmektir.Dolayısıyla, ya aynı zamanda şeytan da olan bir tanrı olmalı, ya da tanrıya tapınmanın yanı sıra şeytana da tapınma ilkesi getirilmelidir.Yani, abraxas hem tanrısallığı, hem şeytansallığı kendisinde barındıran bir tanrıdır. Bu haliyle bana Tao’nun ‘yin ve yang’ını da hatırlatıyor aslında.

Hermann Hesse adında bir Alman yazar vardır.“Demian”isimli kitabını okuyanlar son paragrafı yazarken bu kitaptan fazlasıyla faydalanmış olduğumu anlarlar.Okumayanlara gelince, onlara da kitabı okumalarını tavsiye ederim.yıllar önce tesadüfen elime aldığım Demian’ı beni Abraxas’la tanıştırdığı için çok özel bir yere koyarım.

Doğrusu,’abraxas’ isimli bir tanrının olduğuna inanmıyorum.Konu tanrı olunca birçok kişi yanlış anlayıp size söylemediği lafı bırakmaz.Başıma çok geldiğinden fazlasıyla tecrübe kazandım ve artık gülüp geçiyorum ama %99 u müslüman olan bir ülkede diğer kutsal dinler ‘Hristiyanlık’ ve ‘Yahudilik’e bile saygı gösterilmezken diğer dinlerden ya da tanrılardan bahsetmenin çok da anlamı yok.

5 yıl önce ‘incil’i okuduktan sonra verdiğim ilk tepki ” Hayatımda bu kadar saçma bir kitap okumamıştım.” demek olmuştu ama ne olursa olsun bunlara inanan insanlar var. Konu ‘abraxas’ın dışına taşacak ama müslüman olup da Kur’an ı bir kez bile okumamış insanlar var. Bahsettiğim de kitabın tercümesi. Gerçekten anla-ya-mı-yorum, bir insan içinde ne yazdığını bilmediği bir kitaba nasıl inanır ve nasıl “Ben müslümanım!” der.Allah’ın işine karışmak gibi olmasın ama böyle müslüman olunmaz, varsın yılın bir ayı orucunuzu tutun, kurbanınızı kesin, 5 vakit namaz kılın, fitrenizi zekatınızı verin….Sadece bu da değil, sırf batı özentiliğinden iseviliğin ne olduğunu  bilmeyip de boynuna haç takanlar yok mu? Nefret bile edemiyorum.İncilin kaç bölümden oluştuğunu ya da ne bileyim ‘masadaki’ dört kitabın seçilme öyküsünü dahi bilmeyip de , biraz da entellektüel görünmek uğruna kimse kendini Hristiyan ilan etmesin.Dünyanın hiçbir yerinde yok bu mantık, olamaz da….Bir düşünsenize din uğruna yapılan savaşları… Eminim daha birçok savaşa da sebep olacaktır (istemesek de). İnsanların ne uğruna savaştıklarını bilmemeleri ne kadar vahim bir durum.

Bir söz vardır Lamenneis‘in.“Bir ruhum var benim, olmadığını söyleyemezsin.Beni kesip açsanız, onu bulamazsınız.Buharlı makineyi de kesip açsanız, buharı bulamazsınız.İnanılır gibi değil ama, makineyi yürütüyor buhar.” demiştir, çok da güzel demiştir. Bana göre tanrı kavramı da aynı.Herkes için bir tanrı var ama herkesin tanrıyı algılayış biçimi farklı.Kimi Hallac-ı Mansur gibi “Ben Allah’ım!” diye çıkıp bağırmaya başlar ve sonunda da feci bir ölüm(?) kimi Nietzche gibi “Tanrı benim!” der ve bu görüşü onu ne alakadır anlamam ama ataist hatta ve hatta nihilist yapar, kimi müslümanım der, kimi hristiyanım, kimi museviyim, kimi budistim vs vs.. bu liste uzar gider; ama benim için hiçbirinin bir farkı yok. İnsan her yerde insan ne de olsa…

Ooooooo konumun dışına fazlasıyla çıktığım yetmiyormuş gibi saati de 04.30 yapmışım..Vayy çok doluymuşum demek…Ama yapmam gerekeni yapıp abraxası açıkladım sizlere.Laf aramızda abraxas kelimesi ‘avraksas’ şeklinde okunuyor.Abrahaks diyenlere duyrulur…Sevgiyle kalın…

Abraxas…

26.08.2007

BEN KİMİM????

İnsan olmak garip, insan olmak güzel ve bir o kadar dehşet verici. İnsan sakin, insan durgun, suskun.Hiddetli, şiddetli, gürültülü patırtılı…Aciz; aynı zamanda güçlü, kuvvetli.Düşünceli düşüncesiz, akıllı ve akılsız…

İnsan bu, garip. Ne yaptığını, ne yapacağını tahmin etmek güç, bazen imkansız. Kırar döker, duyarsızdır. Duygusaldır, acı çeker, ağlar; yeri gelir güler gözlerini de gülüşüne ortak ederek, şımarıktır, söz dinlemez, patavatsızdır… İnsan bir hoştur, tanımak zordur onu, anlamak zordur. Ömür yetmez, derdi bitmez. Çatık kaşlıdır, dedikoducudur. Güvenilmez, inanılmaz bir yaratıktır. İnsan bebektir, çocuktur, gençtir, yaşlıdır; hem annedir hem baba; bazen büyükanne bazen dede… İnsan hepsi olur bazen, sorumludur, bir o kadar da sorunludur. Girişkendir ve tembeldir. Sinir stres sahibidir. Yorgun, kırgın, dargın, sevimsiz, ne olduğu belirsiz bir şeydir insan. Kimseyi sevmez, işkencecidir. Sözlerine güven olmaz, korkaktır, korkutucudur, istismarcıdır, sapıktır, adaletsizdir, günahkardır, masumdur, inatçıdır, kibirlidir, sevimlidir, sıkıcıdır, araştırmacıdır, meraklıdır… Ayyyy yoruldum vallahi yazarken, ‘insan’ dedik ya sonu gelmez yazıların, kelimelerin. Özellikler sıralanır ardı ardına fakat önemli olan bu özelliklerden ziyade bizim bu özelliklerin ne tarafında olduğumuz… İyi miyiz, kötü mü?

Kendimi düşünüyorum bu noktada, malumunuz en iyi tanıdığım insan kendim olduğundan… Sanırım iyi bir insanım, yani en azından ben öyle olduğumu düşünüyorum. Kötü huylarım da vardır, hem de bir tane bile değil ama yine de iyiyim… Vicdanım var, hem de aktif bir vicdan, düşünürüm, sorgularım. İnsanlara zararım dokunmaz, belki de dokunur, bilmiyorum. Hayvanlara zarar vermem, zaten dokunamam, korkarım. Severim hepsini, ama uzaktan. Çok konuşmam, amma ve lakin konuşmaya başlarsam da susmam. Müzik dinlerim, kitap okurum, arkadaşlarımla sohbet ederim, hatta bazen dedikodu bile yaparım ama insan hayatına karışmam. Beni eleştirirlerse konuşmam, sadece dinlerim.Bu konuda da eleştirirler laf aramızda, “Sana diyoruz, neden tek kelime etmiyorsun?”diye. Etmem işte, ne yapayım ben böyleyim. Evde oturmayı çok severim, ‘yaprak dökümü’ favori dizimdir. Ümmü Gülsüm, Celine Dion, Zeki Müren,Ajda Pekkan, Sezen Aksu, Sabah, Warda, Fairuz, Mariah Carey, Şebnem Ferah, Epica, Camelot dinlemekten zevk aldığım kişilerden bazılarıdır. Hayal kurarım hep, nedense severim bunu, görev bilirim kendime… Hayalsiz yaşanmayacağını düşünenlerdenim. İnsanları çok severim, o yüzden de çok acı çekerim. Babama taparım:

-Melek babammmmm…

-Niye, meleklerin kökü mü geldi?

babamla aramızdaki en favori repliktir.

Mısır hayranıyımdır, en büyük hayalim de Mısır’a gitmek zaten.
İnsanlara hiç güvenmem.Çünkü güvendiğim ve güvenmediğim insanların bana zarar verebileceğini bilirim… Güvenmem ama güvenmeye çalışırım, sadece güvenmeyi istediğim insanlara tabi.Daha doğrusu, tanımaya çalışırım onları.Gece dışarda durmayı pek sevmem ama güneşe alerjim olduğundan genelde akşam vakitleri çıkmayı tercih ederim. Sanırım insanların en ilginç buldukları özelliğim ‘çay’ın tadını bile bilmiyor olmamdır…Sebep sormayın; küçükken rüya görmüştüm, etkilenmişim, o gün bu gündür içmem…Bir kere denemiştim -hiç unutmam 6. sınıfa gidiyordum.- sonrası evlere şenlik, yoksa kabus mu demeliydim…

Bencilimdir, sevdiğim insanları kıskanırım. Bu iyi bir huy değil belki ama böyleyim deyip geçiyorum, kendimi değiştirmeye çalışmıyorum sanırım. Kabullenmişim olduğu gibi.

En başta mı yazmam gerekiyor bilmiyorum ama hani assolistler en son çıkarmış denir ya, Atatürkçüyümdür ve bununla da gurur duyarım, herkesin de öyle olmasını isterim. Bu konuda yazacak ve söyleyecek çok şey olduğunu düşünüyorum, ama bütün bunları şimdilik içimde biriktiriyorum. Enerji birimimi sonraya saklamayı tercih ediyorum…Hmmm enerji birikimi demişken, beni yakından tanıyanlar bilir, Mustafa Balbay hayranlığımı… O da öyle der hep, “İnsanlarda enerji birikimi var.”, o birikinti bende halâ var, ne zaman patlarım bilemiyorum.

Kendimi tanımaya çalışıyorum ama işte, kolay değil öyle… Elimden geldiğince düşünmeye çalışıyorum, şimdi de yazmaya çalıştım. Ben bu yazdıklarımım ve daha fazlasıyım.Sadece yazmak istedim…

Derman Akşit

07.09.2008