Ve son…
Son muydu gerçekten
Yoksa bir başlangıç mıydı
Hayata dair
Yine mi yanılgılara düşmüştüm yoksa…
Tam da yolumu bulmuşken
Ya da bulduğumu sanmışken
Ne olduğunu anlayamadan
Önce sendeledim
Düştüm sonra
Gözlerim mi karardı ne (?)
Hayatıma tek renk hakim oldu birden
KIRMIZI…
Nereden de çıkmıştı o büyük taş
Ve ben nasıl olmuştu da
Önümde duran gerçeği görememiştim
Aşkın rengi bir anda
Acının rengi olup çıkmıştı karşıma
Tüm acımasızlığıyla
Kalakaldım öylece
Belki günler,
Belki haftalar,
Belki aylar,
Belki yıllarca…
Sonra uzaktan bir ses duydum
Hatta bir an dejavu hissine kapıldım
Ama, hayır!
Aynı cümleleri tekrarlıyordu sürekli
Kalk artık!
Silkin!
Yenilen!
Düşündüm bir an
Uzun zaman olmuş düşünmeyeli
Zorlandım başlarda
İnsan düşünmeyi unutur mu?
Ben unutmuştum işte
Ne büyük zaman kaybı ama…
Kalktım sonra
Önce sendeledim
Düşüyorum sandım başta
Uzun zaman olmuş yürümeyeli
Ayaklarım da hissizleşmişti
Beynim gibi…
Ruhum gibi…
Bir adım attım
Sonra ikincisini derken
Üç, dört, beş…
Baktım koşmaya başlamışım
Ne bir taş vardı yolumda
Ne de bir çukur
Koştum,
Koştum,
Koştum,
Durmadan koştum
Ta ki önüme büyük bir kapı çıkana kadar…
Kapının önünde durdum bir an
Korkmuştum üstelik
Arkama döndüm
Siyahtı sadece
Korktum
Dönüp kapıya baktım
Sonra tekrar geriye döndüm
Bir o yana baktım
Bir bu yana derken
Korkunç sesler duymaya başladım
Bıraktığım yerden geliyordu sesler
Önce fısıltı halindeydi
Gittikçe daha da yakınlaştı
Tam da yakalanacağımı sandığım anda
Tüm gücümle asıldım kapıya
Hemen de açıldı kapı
Girdim içeri ürkekçe
Kimse girmeden kapatmayı da başardım
Mutluluk hissi kapladı tüm benliğimi bir anda
Ne korku kaldı beynimde
Ne de acı
Hayatıma tek renk hakim oldu birden
Tanıdığım bir renkti üstelik
KIRMIZI
Ve başlangıç…..
Abraxas…
07.09.2007
