Zaman kavramını ele alalım bugün.Saliseler,saniyeler, dakikalar, saatler, günler, haftalar, aylar, yıllar, asırlar…Ne de çok şey sıralanıveriyor birden önümüzde… Peki bizler, biz dünyanın efendileri olan insanlar neler yaparız, neler sığdırırız yaşam dilimlerimize.
Kendimize ne kadar vakit ayırırız, yaşamak için?
Aslında çok az…
İnsanların çoğu, zamanlarının büyük bir kısmını televizyon izleyerek, bilgisayarda oyun oynayarak, msnde gerçek hayattan arkadaşlarıyla ya da sanal ortamın sunduğu sanal arkadaşlarla sohbet ederek, uyuklayarak, içip içip sızarak geçirir. Bir kısmı, kitap okuyarak, tarihi ve kültürel mekanları ziyaret ederek, konserlere sergilere giderek, bir kısmı ömr-ü billah çalışarak, para kazanarak; bir kısmı ona buna sataşarak, onunla bununla savaşarak; bir kısmı emir vererek; bir kısmı emir alarak, bir kısmı adam öldürerek,bir kısmı adam öldürterek; bir kısmı hastane köşelerinde sürünerek; bir kısmı hapishane koridorlarında volta atarak; bir kısmı severek; bir kısmı kızarak; bir kısmı ağlayarak; bir kısmı gülerek; bir kısmı evine bir parça ekmek götürüp de dayaktan kurtulmak için her kırmızıda arabaların önüne kendini atarak; bir kısmı dilenerek; bir kısmı karlı sokakta yalın ayak mendil satarak; bir kısmı yetimhanelerde evlat edinmeyi bekleyerek; bir kısmı huzurevlerinde çocuklarını torunlarını bekleyerek; bir kısmı bar köşelerinde fazla miktar uyuşturucu alarak göçüp giderler dünyadan…
Peki insanlarn ne kadarı düşünür, düşündüklerini sorgular, sorularına cevaplar arar?
Çok az, o da çok az maalesef.Hele de gençseniz, bu sayı çok daha azalıyor.. Herhalde düşünmeye en çok vakti olanlar -bunu söylemeyi hiç sevmiyorum ama- ölüm döşeğindekiler… Sanırım insanın ölüme yaklaştığını bilmesi hayatını gözden geçirmesine sebep oluyor, bu tarz insanların çoğu da ” Ne kadar boşa geçirmişiz hayatı, şimdi bir şansım daha olsaydı…” diye başlyorlar yapacaklarını sıralamaya.Kimbilir belki dünya gözüyle yapamadıklarını gittikleri yerde yapma şansına erişirler…
Ne demiş Yahya Kemal;
“Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden.
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden…”
Bütün bunların dışında düşünmeye vakti olmayanlar da vardır muhakkak… Örneğin depremleri ele alalım.Büyük bir depremle nasıl da yerle bir olmuştuk… 17 Ağustos‘u unutan yoktur aramızda… Bir gecede o kadar çok insan öldü, o kadar çok insan sakat, evsiz, yapayalnız kaldı ki… Ölen insanlar nerede, ne yapıyorlar bilemem ama halâ yüreğimizde kanar yaraları. Birçok depremde olduğu gibi bu depremde de farklı farklı olaylar yaşandı, insanlar ürperdi bazen, bazen göz yaşlarına boğuldu…Şanslılar vardı içlerinde, gecenin bir yarısı sıkılmışlar da evlerinden çıkmışlar… 1 dakika bile öyle bir yön veriyor ki insanın hayatına; bazıları ölümden kurtuluyor, bazıları ölüme koşuyor… Ölüme çare yok tabi ki ama gününüzün 10 saatini uyumaya ayıracağınıza sadece düşünmek için 1 dakikanızı ayırın da gözleriniz açık gitmeyin… “Ban hayatımı yaşamadım.” diyenlerden OLMAYIN.Sadece 1 dakika, 1 dakika hayatınızı değiştirebilir, inanın buna!!!!
Abraxas…
09.09.2007
